Gdy w lipcu 1904 roku nagle zmarł Theodor Herzl, Światowa Organizacja Syjonistyczna została pozbawiona swojego najważniejszego lidera. W maju 1905 roku przywództwo objął Dawid Wolffsohn, a u jego boku stanęli Otto Warburg i Max Nordau. W sierpniu tego roku zwołano Siódmy Kongres Syjonistyczny, na którym Warburg szczegółowo przedstawił cele do zrealizowania w Ziemi Izraela: wzrost liczebności ludności żydowskiej, stworzenie podstaw ekonomicznych dobrego rozwoju tej społeczności, budowa nowych kolonii, budowa żydowskich instytucji edukacyjnych i kulturalnych. Równocześnie prowadzone działania dyplomatyczne miały zmierzać w kierunku złagodzenia restrykcji Imperium Osmańskiego, aby Żydzi uzyskali akceptację kolonizacji Palestyny. Podczas kongresu Dawid Wolffsohn został oficjalnie wybrany prezydentem Światowej Organizacji Syjonistycznej, a Warburg jego zastępcą. W 1906 roku Warburg założył w Jerozolimie Akademię Besaleel. W 1907 roku zaproponował Arthura Ruppina na dyrektora Przedsiębiorstwa Ziemi Izraela z siedzibą w Jafie. W tym samym roku Komitet Wykonawczy Światowej Organizacji Syjonistycznej zamroził budżet na działania rozwojowe Warburga (na tym tle doszło do konfliktu między nim a Wolffsohnem), w konsekwencji czego finansował on z własnej kieszeni wynagrodzenie Arthura Ruppina.