Architektura Kościół został zbudowany na planie krzyża łacińskiego. Nad prezbiterium wznosi się wysoka, mierząca 65 m wieża, obok której znajdują się lokale parafialne z kaplicą oraz biura. Zakrystia znajduje się w absydzie dobudowanej do południowego szczytu. Ponieważ kościół stoi na tarasowo ukształtowanym wzniesieniu, prowadzą do niego schody. Otoczony jest niewielkim parkiem. Fasadę wykonano z szarego granitu z Nystad (odnowiono ją w latach 1998–2001). Powierzchnie ścian udekorowano tym samym kamieniem, używając motywów abstrakcyjnych i zaczerpniętych z natury. W wieży znajduje się siedem dzwonów, które wygrywają melodię chorału skomponowanego specjalnie w tym celu przez Jeana Sibeliusa w 1911 roku.
Wnętrze Wnętrze kościoła jest trzynawowe. Szeroką nawę środkową przekrywa wydatne sklepienie kolebkowe. Wnętrze kościoła z trzech stron otaczają empory, otwierające się na nawę środkową łukowymi arkadami. Obraz w ołtarzu wykonał z drewna sosnowego rzeźbiarz Hannes Autere. Przestrzeń wokół ołtarza przebudowano w latach 1955–1956 pod kierunkiem architekta Antti Salmenlinna. Organy, znajdujące się początkowo w górnej części prezbiterium nad ołtarzem, przeniesiono na tylną emporę. W 1986 roku kościół został odrestaurowany pod kierunkiem architekta Heikki Havasa i projektanta wnętrz Tauno Kivinena.
Przypisy
Kallio Kategoria:Zabytki Helsinek Kategoria:Świątynie luterańskie w Finlandii Kategoria:Zabytkowe kościoły w Finlandii