Mateusz Siemionkin (ur. 8 grudnia 1883 w Nowoczerkasku, zm. 22 listopada 1959 w Lublińcu) – polski lekarz psychiatra i neurolog, ordynator Szpitala Psychiatrycznego w Lublińcu, autor kilkunastu prac naukowych, jeden z pionierów psychiatrii humanistycznej w PolsceKrzysztof Brożek: Dr. Mateusz Siemionkin (1883-1959) pionier humanistycznej psychiatrii. Szkice Lublinieckie 4 ss. 86-88, 1997.
Życiorys Syn pracownika kolejowego Iwana (Jana) Siemionkina i jego żony Głafiry Szewyriewej, nauczycielki. Po ukończeniu gimnazjum w rodzinnym mieście rozpoczął studia medyczne na Charkowskim Uniwersytecie Imperatorskim, a po czterech latach w Cesarskiej Wojskowej Akademii Medyko-Chirurgicznej w Sankt Petersburgu. Dyplom lekarza otrzymał w Sankt Petersburgu 22 listopada 1911. Po studiach za poparcie ruchu społecznego sprzeciwiającego się karze śmierci, został karnie skierowany jako lekarz pułkowy na wschodnią Syberię. Od 1914 do 1922 jako ordynator w Szpitalu Psychiatrycznym w Nowoczerkasku.
W 1922 przyjechał do Polski, został ordynatorem w Szpitalu Psychiatrycznym w Dziekance, od 1925 do 1926 pełnił obowiązki ordynatora w Szpitalu w Kobierzynie. Od 1926 do 1934 pracował na stanowisku ordynatora i zastępcy dyrektora Śląskiego Zakładu Psychiatrycznego w Lublińcu.