Siemionkin pamiętany jest za propagowanie nowatorskich metod leczenia i humanitarnego podejścia do chorych. Jako ordynator szpitala zniósł krępowanie i tzw. kocowanie pacjentów, stosował muzykoterapię, terapię pracą, psychoterapię, a także leczenie gorączkowe i elektrowstrząsoweBrożek K. „Siemionkin, Mateusz” W: Polski Słownik Biograficzny tom XXXVII.
Wybrane prace Rewolucja, społeczeństwo a zaburzenia psychiczne. Nowiny Psychjatryczne, 1924 Siemionkin, Bielawski. Objawy motoryczne w katatonji a w sprawach extrapiramidowych. Nowiny Psychjatryczne 1, 1924 O charakterze wewnętrznym objawu Piotrowskiego. Nowiny Psychjatryczne, 1925 Sur le caractère intérieur du phénomène de Piotrowski. Revue Neurologique 32, 1041-1046, 1925 Przypadek automatyzmu epileptycznego a sprawa sądowa. Polska Gazeta Lekarska 7 (26), ss. 497-500, 1929 Zakład psychjatryczny w Lublińcu. Opis zakładu i sprawozdania z działalności dyrekcji od czasu przyłączenia Górnego Śląska do Polski. Wydane z okazji 25-lecia zakładu. Katowice, 1929 Krępowanie chorych psychicznie w świetle postulatów histerycznych. Nowiny Psychiatryczne 7 (3/4), ss. 253—263, 1930 Wyzwolenie nieuświadomionego kompleksu pod wpływem alkoholu. Polska Gazeta Lekarska 17 (21), ss. 417-418, 1938 Nowoczesny szpital psychiatryczny.