W lutym, kaliszanie przeszli swój chrzest bojowy w walkach z głównymi siłami armii rosyjskiej na szosie brzeskiej. Po bitwie grochowskiej i krótkotrwałej przerwie w działaniach, 2 Pułk Kaliski skierowano do korpusu generała Jana Kantego Juliana Sierawskiego, działającego nad Wisłą na południe od Warszawy. Był to niezwykle intensywny okres w dziejach pułku, a Łukasz Jaskólski był już w tym czasie podpułkownikiem. W kwietniu walczył w bitwach pod Urzędowem, Łopocznem, Kamieniem, Wronowem i Kazimierzem. Szczególną rolę odegrał ppłk Jaskólski w, przegranej przez powstańców, bitwie pod Wronowem, stoczonej 17 kwietnia 1831r. z rosyjskim korpusem gen. Kreutza. W początkowej fazie bitwy, 1 szwadron pułku, dowodzony przez Jaskólskiego, starł się z dragonami i kozakami rosyjskimi, odrzucając ich w śmiałym kontrataku, ubiwszy 30 moskali a 7 biorąc do niewoli. Zachęcony tym sukcesem gen. Sierawski rozkazał ppłk Jaskólskiemu szarżować na czele zaledwie dwóch plutonów (kilkudziesięciu żołnierzy), na złożoną z kilkunastu dział baterię rosyjską, za którą na domiar złego stał cały korpus rosyjski. Jaskólski dwukrotnie, na czele swych kaliszan, podejmował próby ataku, ale w kartaczowym ogniu rosyjskich dział jego oddział został rozbity.