Okres międzywojenny Od stycznia 1919, po wyjściu ze szpitala, objął dowództwo kompanii w ochotniczym korpusie generała von Brandisa na Łotwie. W kwietniu 1919 był ranny, od lipca 1919 powrócił na to stanowisko. W listopadzie 1919 był odznaczony Bałtyckimi Krzyżami 1 i 2 stopnia oraz Złotą Odznaką za rany.
Od listopada 1919 służył w Reichswehrze, w piechocie. Od stycznia 1921 był dowódcą kompanii, a od października 1934 – dowódcą batalionu piechoty, w stopniu majora.
Od 1936 do stycznia 1940 pełnił służbę jako podpułkownik w różnych ośrodkach szkoleniowych.
Druga wojna światowa thumb|Ramcke po aresztowaniu we wrześniu 1944 r. W czasie napaści na Polskę był obserwatorem w XXII. (zmotoryzowanym) Korpusie Armijnym von Kleista. Od stycznia do lipca 1940 dowodził w stopniu pułkownika pułkiem piechoty.
W sierpniu 1940 został przeniesiony do Luftwaffe, do wojsk powietrznodesantowych.
21 maja 1941 został mianowany dowódcą 1 pułku strzelców spadochronowych (Fallschirm-Jäger-Regiment 1) i dowodzącym zrzutem na zachodnią część Krety. Za tę operację otrzymał w lipcu awans na generała majora, a w sierpniu 1941 – Krzyż Rycerski.