czy Stereolab. Każdy zespół powinien dojrzewać jak chłopaki z Mogwai: wciąż pomysłowy, wciąż stawiający sobie wyzwania i wciąż szalenie głośny” .
Matthew Fiander z magazynu PopMatters postawił pytanie: „Hardcore nigdy nie umrze, ale ty umrzesz. Jak muzyka na jakimkolwiek albumie może sprostać takiemu tytułowi?”. W odpowiedzi stwierdził: „Nie zważając na to, że brzmi on zarówno zabawnie, jak i złośliwie, nie sposób nie przypomnieć sobie najlepszego albumu Mogwai, Come On Die Young z 1999 roku. Natarczywe, niebezpieczne ostrze tytułu tamtej płyty jest tutaj zastąpiona bardziej ponurym spojrzeniem, bardziej ponurą świadomością śmiertelności. Od razu tytuł sugeruje i ukazuje napięcie związane zarówno ze starzeniem się z gracją, jak i trzymaniem się swojej estetyki. Muzyka na albumie, na szczęście, nie jest przytłoczona tym całym zmęczonym, śmiertelnym ciężarem. (...) Mogwai brzmią na nowej płycie odmłodzeni. Kontynuują szlifowanie swojego brzmienia w coś mniej ekspansywnego, ale gęstszego, bardziej karkołomnego w swoich rockowych elementach, a rezultaty są energiczne i często imponujące” – twierdzi recenzent.