W tym samym czasie był również aktywistą i zastępcą sekretarza Komitetu Dzielnicowego (KD) Socjaldemokratycznej Partii Robotników Rosji (bolszewików) (SDPRR (b)) w tym mieście. W listopadzie 1917 skierowany do Saratowa na stanowisko sekretarza Komisariatu Medyczno-Sanitarnego. Zorganizował Drużynę Komunistów Polskich i został w niej kierownikiem do spraw aprowizacji i uzbrojenia. Na jej czele walczył z oddziałami A. Kaledina i Piotra Krasnowa. W czerwcu 1918 mianowano go komisarzem Komunistycznego batalionu im. Rady Komisarzy Ludowych na froncie pod Carycynem. W styczniu 1919 został komisarzem do spraw polskich, a potem sekretarzem Biura Polskiego przy Gubernialnym Komitecie RKP(B) i kierownikiem podwydziału werbunkowego do Zachodniej Dywizji Strzelców w Saratowie. Pod koniec 1919 został kierownikiem saratowskiego Wydziału Jeńców i Uchodźców, a w 1920 walczył na Froncie Zachodnim (tj. w wojnie przeciw Polsce) jako żołnierz 15 Armii. W sierpniu 1920 mianowany naczelnikiem 2. Oddziału Werbunkowego Obwodu Białostockiego do 1 Polskiej Armii Czerwonej. Od X 1920 do VII 1921 komisarz polityczny Dywizjonu Artylerii 1 Polskiej Armii Czerwonej. Następnie do 1922 pracował w Wydziale Śledczym Czeki.