Neofunkcjonalizm – . Teoria powstała w połowie lat 50. XX wieku za sprawą J. Aleksandra.
Źródła neofunkcjonalizmu Jak sugeruje sama nazwa, kierunek wywodzi się z funkcjonalizmu, którego głównym reprezentantem był David Mitrany. Stanowi nawiązanie do koncepcji i aparatury pojęciowej amerykańskiej politologii.
Założenia teorii Neofunkcjonalizm nawiązując do liberalnej myśli politycznej kładł nacisk na konieczność pogodzenia interesów i konfliktów grupowych z ideą wspólnego dobra systemu jako całości. Neofunkcjonaliści utożsamiali państwo z instytucją rządu, elitami politycznymi. Sposobem pomagającym osiągnąć porozumienie pomiędzy rywalizującymi elitami politycznymi jest zgodne myślenie co do procedur utrzymania porządku społecznego oraz technik rozstrzygania sporów. Haas uważał, że społeczeństwo ma charakter heterogeniczny, a podstawę stabilności systemu stanowi umiejętne rozstrzyganie konfliktów. Twierdził, że współczesne państwo funkcjonuje przypominając olbrzymią machinę biurokratyczną, w której kontakty społeczne są powierzchownie sformalizowane. Istotę koncepcji neofunkcjonalistycznej głosi teza, że proces integracji społecznej jest rezultatem interakcji sił politycznych, grup nacisku, instytucji międzynarodowych. Zdaniem Haasa grupy nacisku odgrywają ważniejszą rolę w procesie integracji niż partie polityczne.