każdy z nich będąc wskaźnikiem zaawansowania tworzenia się wspólnoty politycznej jest zarazem momentem przejścia do etapu następnego: technika znajdywania najmniejszego wspólnego mianownika, technika określenia różnicy, technika poszukiwania obszaru wspólnego interesu. Neofunkcjonalizm miał ogromny wpływ na opis i wyjaśnienie procesu integracji europejskiej, zwłaszcza od momentu powstania Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej. Potwierdzeniem teorii neofunkcjonalizmu była działalność Komisji w sferze propozycji z 1960 r. dotyczących ustanowienia wspólnych taryf celnych wobec krajów EFTA. Powstanie Wspólnej Polityki Rolnej wydawało się kolejnym sukcesem metody neofunkcjonalistycznej. Polityka ta była rozszerzeniem unii celnej na sektor rolnictwa, oznaczając usunięcie barier w handlu artykułami rolniczymi pomiędzy państwami ówczesnej “Szóstki” i ustanowienie wspólnego systemu kontyngentów i stabilności cen.
Krytyka neofunkcjonalizmu Neofunkcjonalizm, przeceniając znaczenie elit i grup interesu, nie docenił roli rządów narodowych w procesie podejmowania decyzji. Teoria konfliktu występująca w