Pomimo kilkuletniej promocji maszyny, z powodu braku zainteresowania potencjalnych nabywców, cały program budowy długo pozostawał na etapie makiety. Oblot prototypu odbył się w 1999 roku. Ka-137 był eksploatowany przez rosyjskie Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych i najczęściej używany do obserwacji meteorologicznych.
Śmigłowiec miał przenosić do 80 kg wyposażenia, w skład którego mógł wchodzić stabilizowany moduł wideo, kamera termowizyjna, radar, sprzęt nadawczy oraz sprzęt pomiarowy. Elementem wyposażenia był inercyjny system nawigacji satelitarnej, który umożliwiał automatyczne wykonanie lotu po zadanej trasie. Pozwalał również urządzeniu latać w trudnych warunkach atmosferycznych.
Konstrukcja Bezzałogowy statek powietrzny w układzie śmigłowca z współosiowym wirnikiem głównym.
Kadłub kulisty o konstrukcji ramowej i metalowym pokryciu. W jego wnętrzu znajduje się przedział silnikowy, oddzielony od pozostałych przegrodą ogniową, dwa zbiorniki paliwa oraz przedział wyposażenia specjalnego. Dolna część kadłuba została wykonana z materiałów przenikliwych dla promieniowania radiowego pochodzącego z wyposażenia umieszczonego w tej części.