Instrukcja techniczna C-I – archiwalna instrukcja geodezyjna w Polsce, będąca częścią przepisów Pomiary szczegółów terenowych (dział "C" Powszechnych Przepisów o Pomiarach Kraju) i obowiązująca w latach 1968–1979, wprowadzona i zatwierdzona zarządzeniem nr 20na podstawie dekretu z 13 czerwca 1956 o państwowej służbie geodezyjnej i kartograficznej. Dz.U. nr 25, poz. 115 oraz zarządzenia nr 68 Ministra Spraw Wewnętrznych z 15 kwietnia 1957 w sprawie uprawnień Prezesa GUGiK Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii (GUGiK) z 11 lipca 1967 w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji "Pomiary sytuacyjne". Instrukcja została opracowana w latach 1966–1967 w Biurze Techniki GUGiK. Wydanie pierwsze instrukcji miało miejsce w grudniu 1967 roku.
Instrukcja zawiera zbiór, jednolitych pod względem merytorycznym, technicznym i porządkowym, zasad dotyczących wykonywania bezpośrednich pomiarów sytuacyjnych, które służyły do sporządzania i aktualizowania mapy zasadniczej w skalach od 1:5000 do 1:1000, jak i również innych map inżynieryjno-gospodarczych w zakresie szczegółów sytuacyjnych ogólnego znaczenia.