Adam Feliks Bielecki (ur. 13 lutego 1910 w Borysławiu, zm. 10 czerwca 2003 w Lublinie) – polski matematyk, profesor, specjalizujący się w analizie matematycznej oraz podstawach geometrii.
Życiorys W 1931 ukończył studia matematyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tytuł doktora filozofii uzyskał w 1935 na podstawie pracy O integralnym przedstawianiu m-wymiarowych powierzchni zawartych w n-wymiarowej przestrzeni euklidesowej za pomocą funkcji uwikłanych napisanej pod kierunkiem Witolda Wilkosza. W latach 1936–1939 pracował w Katedrze Fizyki Teoretycznej UJ. W listopadzie 1939 został uwięziony w ramach Sonderaktion Krakau, do kwietnia 1940 przebywał w obozach w Sachsenhausen i Dachau. Po zwolnieniu wrócił do Krakowa, pracował jako korepetytor i nauczyciel, angażował się w tajne nauczanie.
W 1945 pracował krótko w Zakładzie Matematycznym I na UJ, następnie do 1947 w Katedrze Matematyki Akademii Górniczej w Krakowie. Habilitację obronił na UMCS w 1949 roku. Profesor nadzwyczajny od 1950 roku, zwyczajny od 1958. Był członkiem PPS i następnie PZPR w latach 1948–1981. Pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Uczelnianego PZPR na UMCSDorota Gałaszewska-Chilczuk, Miejsce partii komunistycznej na "czerwonym" Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w latach 1944-1989, Pamięć i Sprawiedliwość 2008, Tom 7, Numer 2 (13), s. 269.