Schematy kształtowania wiązki Konwencjonalny kreator wiązki może mieć postać pojedynczego kreatora nazywanego kreatorem opóźniająco-sumującym. Wszystkie wagi elementów antenowych mogą mieć równe wielkości. Kreator wiązki jest sterowany na odpowiedni kierunek wyłącznie przez wybór właściwych faz dla każdej anteny. Jeśli szum jest nieskorelowany i nie występują zakłócenia kierunkowe, współczynnik sygnał/szum kreatora wiązki, wyposażonego w anten odbierających sygnał o mocy jest równy gdzie jest zmienną szumu (lub mocą szumu).
Historia kształtowania wiązki w normach telefonii komórkowej Techniki kształtowania wiązki wykorzystywane w normach telefonii komórkowej wyewoluowały na przełomie kolejnych generacji, wykorzystując coraz bardziej skomplikowane systemy w celu osiągnięcia komórek o większej gęstości ze zwiększoną przepływnością. Tryb pasywny: (niemal) nieustandaryzowane rozwiązania: WCDMA wspierający kształtowanie wiązki w oparciu o kierunek nadejścia sygnału (DoA) Tryb aktywny: obowiązkowe rozwiązania ujęte w normach: 2G – Wybór anteny nadawczej jako podstawowe kształtowanie wiązki 3G – WCDMA: kształtowanie za pomocą szyku anteny nadawczej (TxAA) ewolucja 3G – LTE/UMB: kształtowanie wiązki w oparciu o prekodowanie MIMO z częściowym wielodostępem z podziałem przestrzennym (SDMA) Poza 3G (4G, 5G, …) – oczekiwane są