W latach 1989–1994 był deputowanym do Żłobińskiej Miejskiej Rady Deputowanych Ludowych, a w latach 1989–1990 – jej przewodniczącym. W 1989 roku przygotował i zrealizował w Żłobinie program likwidacji skutków katastrofy elektrowni jądrowej w Czarnobylu. Był to jedyny taki program wśród miast tego typu w Białoruskiej SRR. Wchodził w skład Zjednoczonej Partii Obywatelskiej (ZPO).
Działalność parlamentarna i późniejsza W drugiej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 10 grudnia 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji ze Żłobińskiego-Metalurgicznego Okręgu Wyborczego Nr 96. 19 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Przemysłu, Transportu, Budownictwa, Energetyki, Handlu i Innych Usług dla Ludności, Łączności i Informatyki. Należał do opozycyjnej wobec prezydenta Alaksandra Łukaszenki frakcji „Działanie Obywatelskie”. Od 3 czerwca był członkiem grupy roboczej Rady Najwyższej ds. współpracy z parlamentem Republiki Tureckiej. W czasie kryzysu politycznego w 1996 roku podpisał wniosek do Sądu Konstytucyjnego Republiki Białorusi o Łukaszenki.