Jarosław Tyszyński (ur. 1 czerwca 1883 w Niepołokowcach, zm. 17 kwietnia 1930 w Falenicy) – polski artysta, rzeźbiarz, żołnierz 5. Dywizji Syberyjskiej. Ojciec Danuty Tyszyńskiej-Kownackiej.
Dzieciństwo spędził w rodzinnym domu w Stryju, w Małopolsce Wschodniej. Przez trzy lata kształcił się na Wydziale Architektury Politechniki Lwowskiej, po czym przeniósł się do Krakowa, gdzie studiował w Akademii Sztuk Plastycznych na Wydziale Rzeźby u prof. Konstantego Laszczki. Następnie wyjechał do Paryża, do prywatnej szkoły malarstwa i rzeźby – Akademii Juliena. Po śmierci ojca wrócił do Lwowa, gdzie na życzenie archimandryty Szeptyckiego wykonał rzeźbę Tarasa Szewczenki.
Za namową swojego przyjaciela, architekta Ottona Krasnopolskiego, wyjechał na teren zaboru rosyjskiego do Mińska Litewskiego (obecnie Białoruskiego), gdzie najpierw zajmował się nauczaniem dzieci rysunku i rzeźby w licznych majątkach inteligencji polskiej (Wańkowiczów, Czapskich, Pruszyńskich), następnie założył własną pracownię rzeźby w Mińsku.