Turcyzm – zapożyczenie językowe z języka tureckiego lub któregokolwiek z języków tureckich.
Turcyzmy w języku polskim Większość zapożyczeń z tureckiego w języku polskim pojawiła się w okresie ożywionych kontaktów Rzeczypospolitej z Turcją, czyli w XVI i XVII w. Wiele z tureckich wyrazów przyswojonych przez polszczyznę dotyczy ówczesnych realiów, zwłaszcza militarnych. Często są to wyrazy, które przyszły do języka polskiego za pośrednictwem innych języków. Jako rutenizmy (ukrainizmy), a jedynie pośrednie zapożyczenia z tureckiego należy uznać takie wyrazy jak: basza, bohatyr (później bohater), borsuk, buhaj, haracz, janczar, kajdany, koczować, kołpak, kurhan, tapczan, wataha. Węgierskie pośrednictwo mają kontusz, papućBogdan Walczak: Zarys dziejów języka polskiego. Poznań 1995, s. 149.Wiesław Boryś: Słownik etymologiczny języka polskiego. Kraków 2005.Wielki słownik języka polskiego PAN (WSJP PAN)..
Bezpośrednie zapożyczenia z tureckiego to m.in.: atłas, buzdygan, chałwa, chan, dywan, kawa, kilim, kobierzec, kotara, makata, wezyrWspółczesny język polski pod red. Jerzego Bartmińskiego. Lublin 2001, s. 532..