W połowie lipca 1945 1 Brygada Inżynieryjna Specjalnego Przeznaczenia zakończyła zasadnicze prace po lewej stronie Odry, w rejonie Frankfurtu i Gubina. Pola minowe po prawej stronie Odry i Nysy Łużyckiej rozpoznano, ogrodzono, oznakowano i przekazano komendanturom wojskowym 2 Armii Wojska Polskiego. Wraz z planami pól przekazano 2 Armii WP niemiecki batalion minerów za zgodą szefa sztabu Wojsk Inżynieryjnych 1 Frontu Białoruskiego, generała Eugeniusza Leoszeni. Batalion jeńców składał się z 500 saperów, 8 oficerów (w tym jednego lekarza), podoficerów i szeregowych, zorganizowanych w pięć kompanii po 90 saperów oraz 50 jeńców w plutonie gospodarczym. Według pułkownika Adama Szegidewicza, wówczas dowódcy kompanii w 18 Batalionie Saperów, saperzy wywodzili się z Niemców bałtyckich, znających język rosyjski. Poszczególne kompanie jeńców saperów zostały przydzielone szefom saperów dywizji piechoty 2 Armii WP, jako wsparcie batalionów saperów w rozminowaniu. Saperami jeńcami bezpośrednio kierowali oficerowie i podoficerowie niemieccy. Dowódcami pododdziałów byli Polacy. Po przydzieleniu jeńców do batalionów i przystąpieniu do rozminowania okazało się, że wypadkowość wśród jeńców była wyższa niż w pododdziałach polskich.