Głównym celem było zniszczenie pirackich gniazd na Balearach, których mieszkańcy byli postrachem chrześcijańskiej ludności żyjącej na wybrzeżach Morza Śródziemnego. Po rozmowach, większość floty pizańskiej powróciła do Italii, ale załogi uszkodzonych okrętów pozostały na miejscu, przygotowując maszyny oblężnicze. Wiosną 1114 roku z Pizy wyruszyła nowa flota, kŧóra płynąc wzdłuż francuskiego wybrzeża znalazła się przy brzegach dzisiejszej Hiszpanii.
Okręty oprócz wojsk przewiozły także kardynała Bosone, specjalnego wysłannika papieża, który był gorącym zwolennikiem wyprawy, co znalazło wyraz w bulli z 1113 roku i ofiarowaniu papieskiego sztandaru uczestnikom wyprawyErdmann Carl, Die Enstehung des Kreuzzugsgedanken, Forschungen zur Kirchen- und Geistesgeschichte, Stuttgart, 1935. Flota inwazyjna przed wyruszeniem na Baleary liczyła 300 statków pizańskich, 120 Katalońskich i Oksytańskich. Siły lądowe składały się z wojsk italskich i katalońskich wraz z oksytańskimi. W skład wojsk italskich wchodziła armia pizańska, a także kontygnenty z Florencji, Lukki, Pistoi, Sieny, Rzymu, Volterry, Sardynii i Korsyki.