Michaił Iwanowicz Bukin, ros. Михаил Иванович Букин (ur. 1 września 1897 r. w Orle, zm. na pocz. 1958 r. w Orle) – radziecki współpracownik niemieckich służb specjalnych, szef grupy śledczej policji pomocniczej Orła podczas II wojny światowej
Ukończył 1 handlową szkołę realną w Orle, po czym zaczął naukę w Kijowskim Instytucie Handlowym. Po zajęciu Kijowa przez wojska niemieckie w 1918 r., powrócił do rodzinnego miasta. 13 września 1919 r. Orzeł został zdobyty na krótko przez wojska Białych. Michaił I. Bukin podjął z nimi współpracę. Od 1920 r. pracował jako pomocnik buchaltera, kasjer, magazynier, szef magazynów i starszy towaroznawca-konsultant w truście "Rosgławchleb". W 1932 r. aresztowało go OGPU. Po 3 miesiącach więzienia wyszedł na wolność. W kwietniu 1941 r. został powtórnie aresztowany przez NKWD. Po procesie skazano go na karę 2 lat więzienia. Odbywał ją w Homlu. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca tego roku, powrócił do Orła. Wstąpił do miejskiej policji pomocniczej. W styczniu 1942 r. został buchalterem w urzędzie miejskim. Wkrótce przeniesiono go do oddziału paszportowego zarządu policji. Od pocz. kwietnia tego roku był starszym agentem w tzw. grupie śledczej, działającej przy zarządzie policji. W poł. kwietnia stanął na jej czele.