Jednocześnie występowanie rzeżuchy trójlistkowej (Cardamine trifolia), będącej charakterystycznym wyróżnikiem buczyn tatrzańskich, może sugerować, iż „Las Chałubińskich” stanowi zanikłe już gdzie indziej ogniwo pośrednie między buczynami Tatr i Beskidów.
Rośnie tu 10 gatunków drzew: buk zwyczajny (38,6%), świerk pospolity (31,8%), klon jawor (16,3%), olsza szara (3,9%), jesion wyniosły (3,8%), jodła pospolita (2,1%), jarząb pospolity (1,5%), sosna zwyczajna (1,2%), modrzew europejski (0,7%), oraz wierzba iwa (0,1%). Wiek drzewostanu jest zróżnicowany. Przyjmuje się, że sięga on od 40–60 lat do 100–140 lat. W omawianym drzewostanie największe rozmiary osiąga jesion, który przy obwodzie pnia wynoszącym 255 cm osiąga wysokość 31 m. Niewiele mniej okazałymi jest 15 buków o pierśnicy od 63 do 79 cm i wysokości od 24 do 30 m. Obszar „Lasu Chałubińskich” jest najprawdopodobniej najstarszym i najlepiej zachowanym fragmentem dolnoreglowego lasu mieszanego w tym rejonie.