Po przejęciu władzy przez komunistów w 1944, Ermenji dotarł do Szkodry, gdzie organizował antykomunistyczny ruch oporu. W 1946 opuścił Albanię i wyjechał do Grecji, gdzie został aresztowany przez policję i osadzony w obozie dla uchodźców w Salonikach. Po uwolnieniu wyjechał na Maltę, a następnie do Paryża. Tam też włączył się w działalność emigracyjnego Komitetu Narodowego Wolnej Albanii, utworzonego w 1954 w Paryżu. Przez władze komunistyczne w Albanii został skazany na karę śmierci (in absentia).
W latach 80. XX w. w wydawanym w Rzymie piśmie Flamuri opublikował serię artykułów poświęconych tematyce kosowskich Albańczyków i ich sytuacji społecznej.
W 1991, już po upadku systemu komunistycznego wrócił do Albanii i zaangażował się w tworzenie albańskiego ruchu narodowego, a także w działalność naukową. W 1994 został wybrany przewodniczącym odrodzonej Balli Kombëtar. Był autorem kilku prac historycznych, w tym najważniejszego dzieła Miejsce Skanderbega w historii Albanii (Vendi që zë Skënderbeu në Historinë e Shqipërisë).
Publikacje