Podczas remontu w 1935 roku na burtach okrętu zabudowano duże bąble przeciwtorpedowe, które oprócz spełniania swej podstawowej funkcji miały też poprawić niezadowalającą stabilność poprzeczną jednostki. Spowodowało to wzrost szerokości maksymalnej do 17 m na linii wodnej i spadek prędkości maksymalnej do 18–19 węzłów. Oznaczało to, że jednostka przestała spełniać wymogi taktyczne dla towarzyszenia w operacjach dużym okrętom wojennym i odtąd była klasyfikowana jako pomocnicza. Podczas tego samego remontu wymieniono stałą katapultę na rufie na obrotową, wychylaną po 35° od osi podłużnej na każdą z burt.

Załoga okrętu, według różnych źródeł, wynosiła od 180 do 296 oficerów, podoficerów i marynarzy.

Przebieg służby Od początku służby „Giuseppe Miraglia” służył do różnorakich prób wyposażenia lotniczego oraz opracowania wytycznych, dotyczących współpracy lotnictwa morskiego z flotą. Jego przydatność jako okrętu ściśle bojowego była ograniczona przez niewystarczającą stabilność poprzeczną kadłuba oraz fakt, że od lat 30. większość dużych jednostek nawodnych Regia Marina dysponowała własnymi wodnosamolotami pokładowymi i katapultami. Po zabudowaniu bąbli przeciwtorpedowych w 1935 roku także prędkość transportowca okazała się niewystarczająca do spełniania zadań liniowych.