W czasie tego nalotu jego dodatkowym zadaniem było oznaczenie pozostałym maszynom celu poprzez zrzucenie dziesięciokilogramowej bomby dymnej, którą należało odbezpieczyć i wyrzucić przez uprzednio otwartą śluzę w podłodze.
Po znalezieniu się nad celem Erwin odbezpieczył bombę, ta jednak wybuchła natychmiast, zamiast po upływie sześciu sekund. Ładunek białego fosforu uległ natychmiastowemu zapłonowi, a rozbryzgując się poparzył Erwinowi twarz i oślepił go. Dodatkowo bomba odtoczyła się w stronę komory bombowej, co groziło eksplozją całego samolotu. Bombowiec zaczął też pikować z powodu gęstego, wypełniającego kabinę dymu. Erwin zdołał jednak dotrzeć do bomby i wyrzucić ją przez okno, po czym bombowiec wyrównał lot, a załoga zdołała ugasić płonącego Erwina. Samolot zawrócił w kierunku bazy na Iwo Jimie.
Załoga samolotu, po przewiezieniu Erwina na Iwo Jimę i umieszczeniu go na oddziale intensywnej terapii, postanowiła sporządzić raport i wniosek o nadanie mu Medalu Honoru. Raport natychmiast zawieziono do Dowództwa Sił Powietrznych na Guam, gdzie o piątej rano obudzono dowódcę lotnictwa bombowego w rejonie Pacyfiku, generała Curtisa LeMaya, który autoryzował raport i przesłał go bezzwłocznie do Waszyngtonu.