W okolicach 1210 roku Salona tymczasowo znalazła się pod panowaniem despoty Epiru, Michała I Angelosa. Jakiś czas potem tereny te przejęło księstwo Achai a później było lennem Aten. Zależność od księstwa Achai trwała do 1311 roku, kiedy to Tomasz III d’Autremoncourt został zabity w bitwie przeciwko Katalończykom, pod Orchomenos.
Od 1318 roku Salona była rządzona przez katalońską rodzinę Fadrique, której członkowie nosili tytuł hrabiowski. W czasie panowania Katalończyków mianowano kasztelana, który osiadł w twierdzy i odpowiedzialny był za jej obronę i sprawność miejscowego wojska. W Salonie obowiązywało wówczas katalońskie prawo, oparte na prawach Barcelony. Prawdopodobnie język kataloński był wówczas językiem urzędowym. W 1327 roku do hrabstwa przyłączono Loidoriki i Vitrinitzę, które później uzyskały status osobnych ziem i posiadały własnego kasztelana.
W maju 1380 roku Salona została zdobyta przez Kompanię Nawarską i do 1394 roku była rządzona przez bizantyńską hrabinę Helenę Kantakuzenę. W 1394 roku hrabstwo znalazło się pod kontrolą tureckiego sułtana Bajazyda I, a następnie despoty Morei, Teodora I Paleologa. Teodor nie posiadał jednak ani sił ani środków by utrzymać Salonę i w 1403 odsprzedał je szpitalnikom.