Mieszkali w tymczasowych, naprędce skleconych, „budach”. Były to zwykle kurne chaty, dla ochrony przed chłodem częściowo zagłębione w ziemi. Po ich opuszczeniu takie osady zwykle ginęły. Niektóre z takich prowizorycznych osad rozwijały się jednak w większe wsie i przetrwały do dziś. W rejonie Puszczy Białowieskiej jest to np. wieś Masiewo, obecnie składająca się ze Starego Masiewa i Nowego Masiewa. Dwie wsie z tych okolic nawiązują swoją nazwą wprost do pierwotnej nazwy bud, są to Budy (w powiecie hajnowskim) i Budy (w powiecie białostockim), podobnie kilkadziesiąt wsi na zachodnim Mazowszu, które mają w nazwie słowo Buda, Budy lub Budki.
Pod koniec XVIII wieku podjęto próbę wysiedlenia budników poza teren Puszczy Białowieskiej; niektóre z ich osad zostały zamknięte bądź zlikwidowane. Część z budników zajęła się uprawą roli i pozostała na tych terenach. W tym okresie (był to koniec panowania króla Stanisława Augusta Poniatowskiego) nadawano im polany i (oczyszczone przez nich uprzednio z lasu) wytrzebiska leśne.