W 1933 zaniechała stosowania systemu daltońskiego, powracając do tradycyjnego nauczania w pracowni, metodą tzw. „nauki pod kierunkiem”Metoda opisana przez A. L. Hall-Questa w książce „Uczenie się pod kierunkiem w szkole średniej”, wyd. Książnica Atlas 1932 (tłum. z wyd. 1929). Organizowała też, wzorem Wandy Harberkantówny i Wacława Jezierskiego, tematyczne wycieczki biologiczne do warszawskich parków i podwarszawskich miejscowości oraz – wspólnie z nauczycielką geografii, Marią Rylke – dwudniowe wycieczki np. do Kazimierza nad Wisłą, Puszczy Białowieskiej, Puszczy Jodłowej, Ojcowa, Krzemieńca na Wołyniu. Uczennice prowadziły kronikę klasowych wycieczek, zawierającą wyniki obserwacji, własnoręczne rysunki i fotografie. Karpowicz prowadziła też z uczennicami szkolny ogródek na terenie Ogrodów Frascati (1929–1935) i opiekowała się szkolnym kółkiem biologicznym, które powstało w 1928.
W 1937 przygotowała i wdrożyła nowe programy nauczania biologii w 2-letnim liceum przyrodniczym, utworzonym po reformie systemu oświaty ministra Janusza Jędrzejewicza (wcześniej nauka biologii kończyła się w gimnazjum). Program obejmował m.in. do tej pory nie wykładane problemy ewolucjonizmu i dziedziczności.