Emilia de Vialar (ur. 12 września 1797 w Gaillac zm. 24 sierpnia 1856 w Marsylii) – francuska święta Kościoła katolickiego.
Życiorys Emilie de Vialar urodziła się w 1797 roku w bogatej i dystyngowanej rodzinie w starożytnym mieście Gaillac na południu Francji, niedaleko Tuluzy. Jej matka była córką barona de Portal który należał do rodziny aptekarzy i został lekarzem króla Ludwika Filipa I i Karola X. Jej matka była pobożną kobietą i od najmłodszych lat wychowywała Emilie w wierze a ojciec Emilie był człowiekiem wykształconym i zajmował ważne stanowiska administracyjne w Gaillac. Ojciec oddał ją do sióstr zakonnych w Paryżu, gdzie odbywała naukę w latach 1810–1812. Kiedy powróciła do domu, matka już nie żyła, a domem zajmowała się despotyczna macocha. Przez dwadzieścia lat cierpliwie znosiła drażliwe usposobienie owdowiałego ojca i niechęć otoczenia. W roku 1816 odbywały się w jej miejscowości misje. To one zadecydowały o tym, że Emilia postanowiła oddać się na wyłączną służbę Panu Bogu i bliźniemu. Miała wówczas 19 lat. Zaczęła przyjmować do domu rodzinnego ubogich i potrzebujących, starców i opuszczonych. Macocha wyśmiewała to postępowanie i dokuczała Emilii. Ojciec milczał, nie chciał bowiem zrażać sobie doskonałej administratorki domu, a z drugiej strony kochał swoją córkę.