Została przyjęta przez papieża Grzegorza XVI w grudniu 1840 r., a następnie spędziła osiemnaście miesięcy w Rzymie, czekając, aż kardynałowie przestudiują jej sprawę, która obejmowała donosy i oczerniające raporty biskupa Antoine Dupucha. Siostry zostały zaproszone do Trypolisu, na Cypr i do Bejrutu. Z tej okazji Emilia odbyła pielgrzymkę do Egiptu. Potem udała się do Ziemi Świętej. Po cierpieniach, jakich Emilia doznała w Algierze, jeszcze boleśniejsze wydarzenia spotkały ją w samej Francji. Doszło do tego, że musiała zlikwidować dom macierzysty w Gaillac i kilka innych. Dom generalny przeniosła do Tuluzy. Ostatecznie osiadła pod Marsylią, gdzie serdeczną opiekę zapewnił siostrom założyciel Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, biskup Eugeniusz de Mazenod. W 1842 r. otrzymała także dla swego zgromadzenia tzw. dekret pochwalny Stolicy Apostolskiej. Emilia de Vialar zmarła w opinii świętości 24 sierpnia 1856 roku w Marsylii po 59 latach życia.
Relikwie thumb|Relikwiarz Emilii de Vialar w Gaillac Relikwie znajdują się w kościele St-Pierre obok Domu Sióstr św.