von Kleist (1768–1836), budując w 1822 nowy budynek sanatorium oraz około 1825 w pobliskim Międzyborzu dwór, znany też pod nazwą tzw. Rotes Haus (Czerwonego Domu). Po śmierci właścicielki obiektem zarządzała jej siostra Louise Alexandrine von Kosnicki (Koschnitzky) z d. von Kleist (1771–1847), następnie Friedrich Titel.
W publikacji z 1867 informowano, że kompleks obiektów składał się wtedy z 10 budynków, w tym z domu towarzyskiego, łaźni, domu gościnnego, również z gospodarstwa z domem mieszkalnym, stodołą i stajnią. Całość była własnością prywatną, korzystającą z dofinansowania państwowego dla pacjentów mniej zamożnych. Sezon kąpielowy w Louisenbad zaczynał się corocznie 15 czerwca. Stwierdzono, że miejscowe bogate w żelazo źródła mineralne dają efekty w leczeniu m.in. dny moczanowej, reumatyzmu, anemii, niepłodności, histerii, zaburzeń miesiączkowania i osłabienia po długiej chorobie.
Po przejęciu obiektu w 1895 przez miasto, sanatorium wyremontowano oddając je do eksploatacji w 1908, było wówczas najbardziej nowoczesnym obiektem tego typu w Połczynie;