W 1936 został wyznaczony na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Grodno” w Grodnie.
W trzeciej dekadzie sierpnia 1939, w czasie mobilizacji, objął stanowisko dowódcy piechoty dywizyjnej 33 Dywizji Piechoty (rezerwowej). Na tym stanowisku walczył w kampanii wrześniowej pod Ostrołęką, Wyszkowem, Włodawą, Tomaszowem Lubelskim. 27 września 1939 pod Tereszpolem dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w Oflagu II C Woldenberg, w którym od czerwca 1941 do lipca 1942 pełnił funkcję starszego obozuMiron Zarudzki, Ruch oporu w obozie jenieckim w Dobiegniewie..., s. 180.. Z niewoli został uwolniony 1 lutego 1945.
Po wojnie pracował w Fabryce Lin i Drutów w Gliwicach. Zmarł 28 lutego 1965 w Gliwicach. Pochowany w grobie rodzinnym Wojnarskich na cmentarzu w Pilźnie.
Żonaty z Marią Heleną Wojnarską (1900–1984), z którą miał czworo dzieciPułkownik Stefan Biestek..