303-309..
Postać Haeckera pojawia się podczas politycznego procesu przywódców Centrolewu (tzw. procesu brzeskiego). Oskarżony został przez Władysława Dziadosza (dyrektora Biura Sejmu w Warszawie, byłego naczelnika Wydziału Bezpieczeństwa w Urzędzie Wojewódzkim w Krakowie) o przekazywanie informacji poufnych o kulisach działalności PPS, w tym wiedzy o Mieczysławie Mastku, Adamie Ciołkoszu i Zygmuncie Żuławskim, w ramach rzekomych starań o stanowisko referenta prasowego w województwie. Emil Haecker zaprzeczył oskarżeniom i wsparł go w tym względzie Zygmunt ŻuławskiZiemia Radomska, 1931, R. 4, nr 280.
Zmarł w Krakowie, gdzie pochowany został w rodzinnym grobie na cmentarzu Rakowickim. Jedna z jego córek – Stanisława – wżeniła się w rodzinę Broniewskich herbu Tarnawa, stąd też na ich grobie rodzinnym znajdującym się na cmentarzu Salwatorskim można znaleźć krótkie epitafium poświęcone Emilowi Haeckerowi. mały|Epitafium Emila Haeckera na cmentarzu Salwatorskim Przypisy
Linki zewnętrzne Emil Haecker, Edward Dembowski i rewolucja krakowska 1846 r. Publikacje Emila Haeckera w serwisie Polona.pl