Holotyp M. gondwanicus miał nie więcej niż 6 m długości; jednak u tego okazu nie zasklepiły się jeszcze szwy łączące trzon kręgu z łukiem kręgu w tylnych kręgach grzbietowych i przednich kręgach ogonowych, co sugeruje, że okaz holotypowy nie był osobnikiem w pełni wyrośniętym. Z przeprowadzonej przez autorów jego opisu analizy kladystycznej wynika, że Macrogryphosaurus i Talenkauen są taksonami siostrzanymi, a oba te rodzaje były ornitopodami z grupy Iguanodontia; według tej analizy wymienione dwa rodzaje tworzą klad siostrzany do kladu obejmującego rodzaj Anabisetia i grupę Dryomorpha (obejmują rodzinę Dryosauridae i grupę Ankylopollexia). Klad obejmujący Talenkauen santacrucensis, Macrogryphosaurus gondwanicus, ich ostatniego wspólnego przodka i wszystkich jego potomków autorzy opisu M. gondwanicus nazwali Elasmaria (po grecku "cienka płyta", w nawiązaniu do płytek kostnych występujących w klatce piersiowej Talenkauen i Macrogryphosaurus).
Inny rezultat dała analiza filogenetyczna przeprowadzona przez Boyda (2015).