Wydarzenie to serwisy wiadomości radiowych z Moskwy i z Londynu przedstawiły następnie jako najpoważniejszy dotychczas akt sabotażu w okupowanej przez hitlerowców Europie.

Po zdradzie, fali aresztowań i egzekucji większej części dowództwa, w tym śmierci Perikkosa 4 lutego 1943M. Glezos, t. 1, s. 519, PEAN kontynuował działalność, m.in. organizując masowe demonstracje, w praktyce zsynchronizowane i współdziałające, następnie także mieszające się z demonstracjami republikańskiego, lewicowego ruchu EAMInformacja o synchronizacji i następnie spontanicznym łączeniu patriotycznych demonstracji pochodzi ze wspomnień uczestników, zarejestrowanych w powojennych filmach dokumentalnych greckiej telewizji publicznej ERT.. W związku z tym, wskutek interwencji Kanellopulosa, w organizacji doszło do tarć wewnętrznych. Część członków PEAN przeszła do EAM, pozostali opowiedzieli się po stronie króla, następnie walcząc przeciw EAM-ELAS, w starciach Dekemvriana. Organem prasowym PEAN było podziemne wydawnictwo „Δόξα” („Doksa” – czyli po grecku Sława, Chwała)

W 1982 PEAN formalnie zaliczono do organizacji greckiego ruchu oporuTzw.