W Powstaniu Warszawskim w dyspozycji Komendy Obwodu Śródmieście AK, potem jako oficer do zadań specjalnych mjr Stanisława Steczkowskiego ps. Zagończyk, komendanta 4 Rejonu. Od 12 sierpnia 1944 dowódca zorganizowanego przez siebie batalionu „Rum”, na pododcinku północno – zachodnim: ul. Królewska – Zielna. W nocy 30/31 sierpnia dowódca lewego skrzydła natarcia podczas próby przebicia do Śródmieścia, w kierunku na Stare Miasto. Zdobył wówczas m.in. szkołę policji przy ul. Ciepłej, dotarł do Hal Mirowskich. Od 20 września wraz z batalionem w składzie 15 Pułku Piechoty „Wilków” AK. Tego dnia odznaczony Krzyżem Walecznych po raz trzeci. Po kapitulacji powstania w niewoli niemieckiej, osadzony w Stalagu VIIIB Lamsdorf, następnie w Oflagu VIIA Murnau.

6 czerwca 1945, po uwolnieniu z niewoli, powrócił do Wielkiej Brytanii, zameldował się w Oddziale VI (Specjalnym) Sztabu Naczelnego Wodza. Ponownie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie pod dowództwem brytyjskim. Awansowany na stopień majora ze starszeństwem od 1 stycznia 1945. Przydzielony do Szefostwa Saperów Sztabu Głównego PSZ.