Biełgorodzka policja miejska (ros. Белгородская городская полиция) – kolaboracyjna pomocnicza formacja policyjna w okupowanym Biełgorodzie podczas II wojny światowej
Historia Po zajęciu Biełgorodu przez wojska niemieckie 25 października 1941 r., NIemcy rozpoczęli tworzenie okupacyjnych organów władzy. W listopadzie tego roku sformowano policję miejską, która była całkowicie podporządkowana niemieckiemu komendantowi ortskomendantury. Na jej czele stanął Siemion Bielanow (Bielan), b. pracownik fabryki oleju. Liczebność policji wynosiła 70-100 osób. Zarząd policji dzielił się na 9 oddziałów, na czele których stali naczelnicy. Funkcje poszczególnych oddziałów nie są znane. Miasto podzielone było na 5 odcinków policyjnych, którymi kierowali inspektorzy (naczelnicy), mający swoich zastępców. Podlegała im grupa szeregowych policjantów. Inspektorzy działali w ścisłym kontakcie z podległymi starostami ulic. Oprócz dbania o porządek publiczny i walki z przestępczością pospolitą w postaci zabójstw, grabieży, spekulacji, czy produkowaniem samogonu zadaniami policji były zwalczanie partyzantów, komunistów, komsomolców, aktywistów sowieckich i wszelkiego rodzaju konspiratorów, ochrona aresztów, konwojowanie aresztowanych, towarzyszenie niemieckim śledczym przy przesłuchaniach.