Conan zrozumiał wtedy jak wielka była miłość tej kobiety i przypomniał sobie jej słowa, które wyrzekła przed śmiercią. „Nawet gdybym była martwa, a ty walczył o życie, pośpieszyłabym z otchłani..." Conan pochował ją zgodnie z barbarzyńskim zwyczajem na okręcie, który puścił w samotny rejs w morze i podpalił.
Uwagi Opowiadanie to zostało napisane w stylu mocno odmiennym od pozostałych opowieści o Conanie. Autor zrezygnował z płynności narracji, chcąc w zamian nadać całości bardziej epicki rozmach, co jednak niekorzystnie odbiło się na spójności. Pierwszy raz Howard zastosował tu przeskoki czasowe i podział na rozdziały, z których każdy rozpoczynał się poetyckim fragmentem Pieśni o Bělit. Bohaterka tytułowa określana była jako pierwsza prawdziwa miłość Conana i jedna z dwóch bohaterek cyklu (obok Valerii występującej w Czerwonych ćwiekach), które były dla Conana rzeczywistymi partnerkami. Krytyk twórczości Howarda, Everett F. Bleiler określił Królową Czarnego Wybrzeża jako najlepsze opowiadanie o Conanie, gdyż w odróżnieniu od innych, tutaj bohaterem kieruje inne uczucie niż gniew, nienawiść lub żądzaBleiler, The Guide to Supernatural Fiction, Kent State University Press, 1983, s.