Wzgórze zamkowe podzielone było na dwie części: główną, w której znajdowała się rezydencja książęca wraz z kaplicą i wieżą Piotra, oraz drugą o charakterze gospodarczo-administracyjnym, w którym zapewne umiejscowiono dom kasztelana, budynki gospodarcze oraz strzegącą bramy wjazdowej na podgrodzie wieżę, nazwaną potem wieżą św. Jadwigi. Dla Bolesława I Wysokiego i jego syna Henryka pałac na zamku w Legnicy był główną rezydencją, obaj książęta spędzali w zamku dużo czasu, rozporządzając stąd całością swego władztwa.
W 1241 roku warownia skutecznie obroniła się przed oblegającymi go Mongołami. Zamek książęcy w Legnicy był w XII i XIII wieku jedną z dwóch głównych rezydencji władców Śląska.
XV wiek - zamek gotycki Na początku wieku XV przeprowadzono przebudowę zamku z inicjatywy księcia Ludwika II brzeskiego, a swój ważny tu wkład miał sprowadzony z Francji ekspert zwany Mistrzem z St. Denis - przedstawiciel stylu Flamboyant. On to nadbudował obie wieże w stylu gotyckim. Po 1460 roku przebudowano romański pałac w stylu gotyckim, całkowicie go przekształcając.