Szczęsny (Feliks) Konstanty Starkiewicz (ur. 20 października 1881 w Piotrkowie, zm. 12 września 1958 w Gdańsku) – ksiądz rzymskokatolicki, proboszcz parafii w Lipnie i dziekan lipnowski, wcześniej – działacz społeczny, publicysta, poseł do Sejmu Ustawodawczego (1919–1922).
thumb|Kościół Wniebowzięcia NMP w Lipnie
Życiorys Ojcem Szczęsnego Starkiewicza był Jan Starkiewicz, nauczyciel gimnazjalny w Piotrkowie Trybunalskim i w Kielcach oraz w łódzkiej szkole ludowej (skazany na zesłanie po powstaniu styczniowym), a matką – Ludwika Legiecka. Szczęsny miał starszego brata, Władysława.
Szczęsny Starkiewicz skończył gimnazjum w Łodzi, po czym wstąpił do seminarium duchownego we Włocławku (1899). Po uzyskaniu święceń (1904) był wikariuszem w Żytniowie (powiat wieluński) i w Pyzdrach. W 1906 roku został przeniesiony do Włocławka, gdzie był wikariuszem katedralnym i prefektem w szkołach początkowych, a w 1907 roku – do Lutomierska (powiat łaski). Bezskutecznie starał się o stanowiska proboszcza w Jedlnie (powiat noworadomski) i prefekta szkół ludowych w Truskolasach (powiat częstochowski) – wyjechał do Brazylii (Araukaria, stan Parana), gdzie współpracował z Józefem Anuszem jako duszpasterz emigracji polskiej.