Około 1780 roku, kiedy księdzem greckokatolickim w Kurovie był Lazar Kozaković, mieszkańcy wybudowali w miejscu drewnianej cerkwi murowaną cerkiew.
W 1787 roku Kurov miał już 81 domów i 519 mieszkańców, w 1827 roku 92 domy i 704 mieszkańców. W 1828 r. spłonęła cała wieś wraz z cerkwią i kościołem.
W 1796 roku nad Kurovem utworzyło się oberwanie chmury, które spowodowało ogromną powódź. Zalana została wieś. Doprowadziło to do głodu.
W 1887 r. we wsi wybuchł duży pożar, w wyniku którego prawie cała wieś spłonęła. Pożar (i klęska nieurodzaju) spowodowały głód.
W 1880 roku rozpoczęła się masowa emigracja mieszkańców Kurova do USA. Do I wojny światowej z Kurova wyemigrowało ponad 100 osób. W USA Kurovianie pracowali głównie w kopalniach węgla i rudy żelaza w stanach Pensylwania i Cleveland. Zarabiali stosunkowo dobrze, więc część wracała do ojczyzny.
W 1903 r. wzniesiono nową, murowaną szkołę, w której obecnie mieści się przedszkole.
W 1920 r. w 90 domach w Kurovie mieszkało 517 mieszkańców (258 mężczyzn i 259 kobiet). Emigracja Kurovian za granicę trwała jeszcze po I wojnie światowej, choć przeniosła się do Kanady, Kuby, Argentyny, Peru, Brazylii, Panamy, Urugwaju. Do dziś w tych krajach mieszka kilkudziesięciu mieszkańców Kurova lub ich potomkowie.