Obramienia okienne dekorowane są herbem Jastrzębiec, którym posługiwali się Myszkowscy.
Od 1601 roku istniała Ordynacja Pińczowska i pałac „Na Mirowie” (nazwa wywodziła się od starszej siedziby Myszkowskich w Mirowie) pełnił funkcję jednej z jej głównych siedzib. W roku 1729 pałac po wymarciu Myszkowskich majątek przeszedł w ręce rodziny Wielopolskich.
Przebudowy w XIX wieku Pierwotnie pałac był zwieńczony dachem z renesansowymi szczytami, podobnymi do istniejącego do dzisiaj nad niskimi pawilonami bocznymi. Po 1780 roku Franciszek Wielopolski polecił zbudować nowe szczyty późnobarokowe wg projektu krakowskiego architekta Józefa Le Bruna. Wtedy także część okien zyskała wykrój półkolisty.
W latach 1841–1846 doszło do przebudowy dachu na zlecenie Aleksandra Wielopolskiego, wg projektu architekta berlińskiego Friedricha Augusta Stülera. Wtedy też doszło do poważnej zmiany architektonicznej polegającej na usunięciu z głównej fasady barokowych szczytów z XVIII wieku i nadbudowie centralnego ryzalitu o trzecie piętro w stylu neogotyckim z krenelażem. Przebudowy tej dokonano pod nadzorem architekta Karola Kremera.
Pałac był w rękach Wielopolskich do 1945 r. Po 1949 r.