Zamieszkał w Sulejówku. Zaprzysiężony w Związku Walki Zbrojnej, gromadził i magazynował materiały wybuchowe. Organizował dywersję na linii kolejowej Rembertów–Mińsk Mazowiecki. Zagrożony aresztowaniem został przeniesiony do Warszawy. Awansowany do stopnia podporucznika rezerwy i przydzielony do III Zgrupowania AK „Konrad” jako oficer do zadań specjalnych. Po wybuchu powstania warszawskiego, podczas walk na Powiślu, objął funkcję zastępcy dowódcy 2 kompanii, dowodząc obroną odcinka wzdłuż ul. Czerwonego Krzyża oraz placówkami na ul. Dobrej i Solcu. (kompania ta drugą częścią sił – 115 plutonem, Oddziałem Szturmowym „Rafałki”, walczyła też na północnym skrzydle, wobec czego nastąpił podział dowodzenia). Po mianowaniu ówczesnego dowódcy kompanii kpt. rez. Stanisława Krowackiego ps. „Leonowicz” dowódcą straży tylnej, przejął dowodzenie nad kompanią i wyprowadził ją do Śródmieścia. Wobec uszczuplenia stanów osobowych i reorganizacji Zgrupowania przejął obowiązki oficera ds. organizacyjnych i wyżywieniowych.
Po upadku powstania warszawskiego jeniec oflagów w Niemczech w XI B/Z w Bergen-Belsen, Oflagu II D/Z Gross Born, Stalagu X B Sandbostel i Oflagu X C Lübeck. Po zakończeniu działań wojennych wraz z ppor. rez. Kazimierzem Kazimierskim ps. „Cynik”, ppor. rez. Eugeniuszem Zakrzewskim ps. „Sveno”, ppor. rez. Tadeuszem Naglerem ps.