Na froncie południowym, część pustyni Negew, pas wybrzeża i większą część Judei zajęły wojska egipskie. W dniu 15 maja brytyjskie władze mandatowe przekazały strategiczny fort Irak Suwajdan pod kontrolę lokalnej arabskiej milicji, którą wzmocnili egipscy ochotnicy z Bractwa Muzułmańskiego. Głównodowodzący egipskiego korpusu ekspedycyjnego, generał Ahmad Ali al-Muwawi dobrze rozumiał znaczenie tego fortu, i natychmiast wzmocnił jego obronę oddziałem regularnych żołnierzy.
W pierwszej fazie wojny na pustyni Negewie pozostała w całkowitej izolacji żydowska enklawa złożona z kilkunastu osiedli. Fort Irak Suwajdan stanowił główną przeszkodę w dostarczeniu do nich zaopatrzenia. Fort służył także jako wysunięta baza wykorzystywana podczas bitew o kibuc Negba (2 czerwca i 12 lipca 1948). Dla izraelskiego dowództwa priorytetem na froncie południowym było dostarczenie zaopatrzenia do żydowskiej enklawy na Negewie. W tym celu przeprowadzono szereg nieudanych operacji wojskowych, w trakcie których doszło do siedmiu szturmów na fort Irak Suwajdan. Do pierwszego doszło tuż po zajęciu budynków fortu przez Bractwo Muzułmańskie. Atakujący 53 Batalion Brygady Giwati utknął pod ogniem karabinów i musiał wycofać się. Następnie w nocy z 18 na 19 maja próbę zdobycia fortu od północy podjęły połączone siły 53 i 54 Batalionu.