Budowa pociągnęła ogromne koszty równe 1.19 milionów ówczesnych lirów i trwała osiem lat, rozpoczęto ją w 1821 roku - ukończono w 1829 roku. Generalnym projektantem przedsięwzięcia został Nicola Bettoli. Skupił się on głównie na architekturze sali przedstawień, dla której udało mu się uzyskać perfekcyjną akustykę.
Przedstawienie inauguracyjne odbyło się 16 maja 1829 roku. Uczestniczył w nim cały dwór z księżną na czele. Zaprezentowano na nim nową operę Zaira autorstwa Vincenza Belliniego.
Działalność teatru osłabła wyraźnie po śmierci księżnej Marii Ludwiki, która nastąpiła w roku 1847. Ponadto perturbacje polityczne związane z trwającym wówczas procesem zjednoczenia Włoch wpłynęły niekorzystnie na kondycję teatru. Po usunięciu Bourbonów Parmeńskich, stanowiących głównego konkurenta w procesie zjednoczenia północnych Włoch w stosunku do dynastii sabaudzkiej, nazwę teatru zmieniono w 1849 roku na Teatro Reale, a w 1860 roku na Teatro Regio (Teatr Królewski). Przywrócono wówczas dawną świetność teatru oraz wprowadzono oświetlenie gazowe zamiast lampek oliwnych. W latach osiemdziesiątych XIX wieku dokonano niewielkiej przebudowy struktury wnętrza teatru. Początkowe rzędy krzeseł na parterze (wówczas najdroższe miejsca) przebudowano na rozszerzony orkiestron, tj. pomieszczenie dla rozbudowującej się orkiestry.