mały|Płyta nagrobna w katedrze pelplińskiej Stanisław Kostka Dekowski (ur. 15 listopada 1785 w Wętfiu, zm. 27 kwietnia 1854) – ksiądz, biskup sufragan chełmiński, tłumacz.
Życiorys Urodził się jako drugie dziecko Walentego Dekowskiego i Elżbiety z d. Kutowska, był siostrzeńcem kanonika chełmińskiego Mateusza Kutowskiego i kuzynem Jana Stanisława Kutowskiego. Po ukończeniu gimnazjum akademickiego i seminarium duchownego w Chełmnie został w 1809 r. wyświęcony na kapłana i zarządzał kolejno parafiami radowiską, popowską i chełmżyńską. Jako sekretarz kapituły katedralnej chełmżyńskiej brał udział w naradach dotyczących unormowania stosunków w diecezji chełmińskiej po zmianach zaprowadzonych bullą De salute animarum. Był kanonikiem honorowym podlaskim, a od r. 1835 rzeczywistym chełmińskim, oraz wikariuszem generalnym. Jako taki przewodniczył w roku 1849 na konferencji diecezjalnej w Pelplinie, mającej przygotować, niedoszły potem do skutku, synod diecezjalny. Pod wpływem Wiosny Ludów, której przejawem była m.in. Liga Narodowa Polska, zawiązana w Berlinie, domagano się na tej konferencji różnych reform, a zwłaszcza równouprawnienia języka polskiego w diecezji. W roku 1850 został prekonizowany na biskupa tytularnego sebaste’skiego i sufragana chełmińskiego;