Autor cytuje tam bardzo istotne, jego zdaniem, fragmenty wystąpień Weluchiotisa, na wiecu w Larisie. Zdaniem Woodhouse’a, taka postawa wywoływała stały konflikt pomiędzy dowództwem ELAS a KC KPG. Drugi z dowódców – Stefanos Sarafis, odpowiedzialny za strategię i logistykę ELAS, w ogóle nie był komunistą, demonstrował przekonania jedynie republikańskie, by po układzie z Warkizy, oddać się do dyspozycji Sztabu Generalnego greckiej armii rządowej. Trzeci z „wielkiej trójki” dowódców ELAS, Markos Wafiadis, choć także komunista, uchylił się od starcia z Brytyjczykami, prowadzonego w Attyce, z udziałem ELAS i KPG, w grudniu – styczniu 1944. W tym okresie Wafiadis z założenia był przeciwnikiem starcia. Rozważnie współpracował z brytyjskim dowództwem, dostosowując się ostrych ograniczeń, stawianych podległym mu oddziałom ELAS. Dopiero półtora roku terroru wobec kombatantów EAM-ELAS, w okresie 1945-46, wpłynęło na radykalną zmianę, dawniej ugodowego stanowiska Wafiadisa..