W 1937 został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernej, grupa liniowa. W marcu 1939 pełnił służbę w 7 batalionie pancernym w Grodnie na stanowisku dowódcy kompanii szkolnej.
W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji alarmowej, objął dowództwo 31 dywizjonu pancernego. Na czele tego pododdziału, który wchodził w skład Suwalskiej Brygady Kawalerii, walczył w kampanii wrześniowej. Po agresji ZSRR na Polskę, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Osadzono go w obozie jenieckim w Kozielsku. 23 lub 24 kwietnia 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 853 (opisany jako Błecki Brunon), a przy zwłokach znaleziono: 1 kartę szczepienia, 1 telegram oraz pół koperty.