Kadłub miał konstrukcję drewnianą, pokrytą płótnem z wyjątkiem obudowy silnika, która była aluminiowa. Z obudowy silnika wystawały tłoki silnika. Samolot został zaprojektowany w dwóch wersjach z różnymi silnikami - z trzycylindrowym, chłodzonym powietrzem silnikiem gwiazdowym typu Anzani o mocy 35 koni mechanicznych i z większym, także chłodzonym powietrzem, silnikiem Wright Gale o mocy 60 KM.
Commuter wyposażony był w podwozie klasyczne, niechowane z płozą ogonową.
Rozpiętość skrzydeł wynosiła 37 stóp i 3 cale (11,35 m). Pusty samolot ważył 800 funtów (363 kg), a jego masa startowa wynosiła 1250 funtów (567 kg). Prędkość maksymalna Commutera wynosiła 76 mil na godzinę (122 km/h).
Historia Commuter został zaprojektowany jako lekki samolot sportowy, głównie z myślą o powracających z I wojny światowej pilotach którzy chcieliby kontynuować latanie po przejściu do życia cywilnego. Commuter został ukończony i został oblatany w 1926. Pomimo dobrych osiągów nie zdecydowano się wprowadzić samolotu do seryjnej produkcji z powodu bardzo silnej konkurencji i ponieważ w tym czasie zakłady Douglasa były wystarczająco zajęte innymi zamówieniami.
Przypisy R. Francillon, McDonnell Douglas..., s. 90
Bibliografia
Linki zewnętrzne Zdjęcie i opis samolotu
Commuter Kategoria:Samoloty sportowe Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym