Okupację niemiecką przetrwał w Warszawie. Utrzymywał się z gry w „Gospodzie Koleżeńskiej” koncertując m.in. z prof. Jerzym Stefanem i Ireną Kurpisz-Stefanową. Po upadku powstania warszawskiego w 1944 r. został wywieziony do Częstochowy i pracował jako szklarz. W marcu 1945 powrócił do Bydgoszczy. Rozpoczął współpracę z Pomorską Rozgłośnią Polskiego Radia jako pianista, improwizator, akompaniator i kompozytor. Był autorem wielu audycji, z których największą popularnością cieszyły się „Pokrzywy nad Brdą” realizowane we współpracy m.in. z Jeremim Przyborą. Dodatkowo pracował jako pianista w Pomorskim Domu Sztuki przy ul. Gdańskiej.

W latach 1948–1949 był kierownikiem muzycznym w bydgoskim Teatrze Miejskim. Pozostał w nim jako kierownik muzyczny także po reorganizacji (Państwowy Teatr Ziemi Pomorskiej, Teatr Polski) aż do emerytury, na którą przeszedł w 1975 r. Komponował i opracowywał muzykę do bardzo wielu przedstawień teatralnych. Wiele jego muzycznych realizacji wychodziło poza teatry pomorskie. Sztuka Ludmiły Legut „Kłopoty zbója Madeja” z jego piosenkami grana była w dziesięciu teatrach, także w Warszawie. Szeroką publiczność telewizyjną przyciągnęła w 1973 r. komedia E. Labiche’a „Zawsze we troje”, której głównym walorem, obok doborowej aktorskiej obsady były piosenki Grzegorza Kardasia.