Tadeusz Kadyi de Kadyihàza (ur. 10 października 1889 we Lwowie, zm. 13 października 1946) – major dyplomowany artylerii Wojska Polskiego II RP, pułkownik ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 10 października 1889 we Lwowie jako syn Juliusza. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk haubic polowych nr 11, przemianowany w 1918 na pułk artylerii polowej nr 111. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej.
Do Wojska Polskiego został przyjęty z byłej armii austro-węgierskiej. W kwietniu 1921 został przeniesiony z 17 do 15 Dywizji Piechoty na stanowisko szefa sztabu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 142. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 3 listopada 1922 do 15 października 1923 był słuchaczem II Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 17 pułku artylerii polowej w Gnieźnie. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego został przydzielony do 23 Dywizji Piechoty w Katowicach na stanowisko szefa sztabu.